[unable to retrieve full-text content at fenj.ir]

این مادام بواری کشداااار نمیدونم چرا تموم نمیشه؟دوماهه وقت منو گرفته و باید بشینم یه داستان کسل کننده رو بخونم. یکی که بادبادک بازو و ما دروغگو بودیم رو خونده یه داستان تخت مثل این به هیچ جای مزاقش خوش نمیاد. کتابای رو دستم مونده و نخونده زیاد دارم و ناراضی ام که چرا اینقدر سرعتم کمه اما اینکه این وضعیت یعنی بیشتر از قبل کتاب می خرم برام ارزشمنده. پس فردا نتایج ارشد میاد و تکلیفم مشخص میشه،کاش تا

من الان باید صد و ده پونزده کیلومتر اون طرف تر باشم و در حالیکه خسته از یه پیاده روی سربالایی بعد از کلاس روی تخت دراز کشیده ام در حال ناهار خوردن باشم ولی من اینجام،لمیده زیر آفتاب دلربای سر ظهر اواخر شهریور در حالیکه تازه از حموم بیرون اومدم ماسک ماست و دارچین گذاشتم و مارک و پلوی منصور ضابطیانو می خونم و آب پرتقالمو سر می کشم. با وصفیکه باید شیراز می موندم ولی هفته آخر تابستونو خواستم همچنان د

داشتم طالع رنگی رنگیو نگاه می کردم که نگاهم جلب شد به تاریخش...از ۲۸ مرداد تا ۳ شهریور.لز تولد من تا تولد تو هفت روز فاصله ست و این که اول هفته من باشم و آخر هفته تو برام جذاب بود.پرت شدم توی ده سال پیش...واقعا ده سال پیش؟ ده سال گذشته و من هنوز دوست دارم با وصفیکه هیچخبری ازت ندارم.نمی دونمم کجایی و چیکار کردی با زندگیت...نه ساله که دیگه هیچ وقت ندیدمت...نه سال از روزهای دوست داشتنت میگذره... م